Corona virus – 2 wat losse inspiraties

Met het Corona virus kwam ook de zon in ons landje. Naast alle ellende kwam er ook goedheid.

Handen schudden doen we niet meer.
We begroeten elkaar met een Namaste (=Namaskar) gebaar. Het meest helende gebaar dat er is.
Het betekent iets als: ik groet het goddelijke in jou. Een eerbetoon, een lichte buiging aan wat we als mens óók zijn. De linker- en rechterhand brengen we naar elkaar toe voor ons hart en verenigen ze tot één. Een gebaar waarmee we polariteiten opheffen. Links-rechts, donker-blank, jij-ik wordt in het Hart één en hetzelfde.
Ons denken wil altijd een antwoord op een keuze. Ons hart verenigt.

Namasté

Het ‘ik’ zoekt drama. Onze Boeddha natuur, in werkelijk iedereen al aanwezig, bevat vriendelijkheid, openheid, gelijkmoedigheid.
Hierin hebben we elkaar zeker nu nodig. We zijn ook voor deze en andere crises goed toegerust als mens. In een crisis kunnen we er makkelijker voor elkaar zijn. Waarom? Omdat we dan over ons kleine ikke-ikke-ikke heen kunnen stappen. Dat doen we bij begrafenissen en rampen. Hoe erg ook, hoeveel pijn en verdriet ook : we vergeten en vergeven en zijn samen. Zo ook nu.
Laten we onze kleingeestige gedachten (gepieker) laten varen en groots denken. Dan voelen we ons vanzelf dankbaar. Zelfs wanneer er een ook irritante vlieg in huis is, omdat de deuren bij de eerste lentezon weer open konden 🙂 Ik hou van die vlieg.

Kunnen we dit ikke-ikke-ikke overstijgende gevoel ook straks vasthouden?
Gaan we alsjeblieft niet weer terug naar het oude elkaar en de aarde uitbuitende gedrag?
Ik visualiseer een nieuw sociaal-economisch systeem waar over de hele wereld ieders behoeften vervuld worden.
Ik visualiseer een wereld zonder lijden. Ja, pijn, verdriet, bang zijn en ‘anders gaan dan we denken’ zal er altijd zijn. Maar we hoeven er niet onder te lijden.
Ik zie een wereld voor me waar we met compassie voor onszelf(!) en met anderen leven.
Ik zie een wereld voor me waar we gebruik mogen maken van alles wat deze planeet in de natuur te bieden heeft zonder ook maar iets uit te buiten.

Namasté

Wat de crisis nu teweeg brengt aan al het goede, dát is normaal voor ons mensen.
We leefden in een crisis. Te lang. Er moest iets gebeuren. Het is het corona-virus dat ons dwingt na te denken hoe wij als mensheid met onszelf, met elkaar, met de wereld en al het goede dat ons is gegeven omgaan. Het had ook een andere ramp kunnen zijn, maar het is deze geworden. We zullen ons als mensheid nog een poosje met deze onzichtbare vijand moeten bezig houden. Het feit dat we dat (moeten) doen brengt ons bij elkaar op een manier die kort geleden niet voor mogelijk werd gehouden.
Wat een wonderbaarlijk iets, hè? Dat we nu met álle mensen op de hele wereld gezamenlijk strijden tegen een onzichtbare vijand. Wie had dit kunnen bedenken? Een eerste gedachte die nu kan opkomen: God??? Ik zal erover schrijven. En verklap je alvast het korte antwoord: Nee.
En ook over de vraag: zijn wij mensen de schuld van het virus? Kort antwoord: ook niet.

Wat ons nu als het ware wordt ‘aangereikt’ is een herzien script voor de film die ‘Leven’ heet en die wordt afgespeeld op het scherm dat Oneindig Bewustzijn is. In dit script zijn de oorspronkelijke karakteristieken wat het betekent om human being te zijn weer prominent naar voren gehaald. Het is aan ons om onze oude personages te laten varen en in de nieuwe rol te stappen.

Namasté

Hoe gaat de volgende generatie (onze kleinkinderen!) op ons en deze tijd terugkijken?
Worden we gezien als deel van het probleem door ons niet te houden aan opgelegde regels? Door toch nog even onze eigen zin door te drijven omdat we iets niet kunnen missen (tijdelijk)? Door nog even snel op weinig integere wijze misbruik te maken van de kwetsbare economische situatie?
Of mogen ze op ons terugkijken als deel van de oplossing?
Dat we een een antivirus hebben weten te realiseren dat op alle niveaus genezing, heelheid brengt:
Doen wat moet. De moed en kracht opbrengen om zieken te verzorgen. Om de maatschappij waar het kan door te laten gaan door de inzet daarvoor. Ook in moeilijke omstandigheden. Zorgen voor elkaar in de familie, in de buurt. Voor allen in de samenleving. Dragen wat ondraaglijk lijkt. Verlies dragen in de kracht dat er iets nieuws komt (werk, inkomen, relaties). In onze grootsheid stappen door ons eigen innerlijk virus aan te pakken. Het virus wat onszelf en anderen vernietigen kan: piekeren, stressen, angsten cultiveren, klagen, oordelen, onszelf en anderen naar beneden halen…..In plaats daarvan dankbaar zijn voor het kleine, waardering hebben voor het (anders zijn van ) elkaar, voor onszelf. Elkaar en onszelf zien vanuit een open vrij Hart.
En dat ze dan weten dat de wereld waarin zij nu leven, door ons gevisualiseerd en mogelijk gemaakt is. Hope so!!

Namasté