Vergeetachtig……

Onlangs waren we op bezoek bij vrienden die ik al heel lang ken. In de gesprekken over het leven nu werd mij een paar keer gevraagd naar gemeenschappelijke zaken uit het verleden, we zijn een tijdje buren geweest.
Wat me opviel is dat ik van veel zaken geen of nauwelijks nog een herinnering had. Vaag, heel vaag ging er soms een lampje branden maar evenzo vaak probeerde ik een geheugen aan te spreken dat stoïcijns blanco bleef.
Dat was niet de eerste keer. Al heel mijn stoffelijke leven heb ik een zogeheten “slecht geheugen” gehad. Dit keer vroeg ik me af waar dat mee te maken heeft.


Het antwoord is eigenlijk heel simpel. Ik steek er weinig tijd en moeite in om van wat ik meemaak een verhaal te maken. Wat gebeurt gebeurt en is nu eenmaal zo. Het zijn feitelijkheden. Het duiden ervan, het maken van een verklaring of een verhaal, is sowieso altijd een actie achteraf. Ik ben daarin denk ik traag en om een tijdje later te gaan terugdenken geeft me altijd het gevoel dat het er toch niet meer toe doet. Nog afgezien van het feit dat ik twijfel of de duiding of het verhaal correct zou zijn.


Onderzoek wijst uit dat ons geheugen niet zo accuraat is als we denken en verwachten. Zo ben ik er jarenlang van overtuigd geweest dat bij mijn ouders thuis in de voorkamer een permanente treinbaan heeft gestaan die mijn vader en mijn oudste broer voor me hadden gebouwd. Mijn oudste broer weet zich dat totaal niet te herinneren en de ruimte bij ons thuis was echt veel te klein met acht personen in het huishouden. Laat staan om dan ruimte op te offeren voor een permanente treinbaan. Het zal een mooie droom geweest zijn die ik tot realiteit heb verheven 🙂


Hoe dan ook, over het algemeen en zeker de afgelopen jaren, leef ik bij de dag en zoveel mogelijk in het nu. Ik geniet van alles wat er is en kan schoonheid zien in de mensen en de dingen om me heen. Naarmate de tijd (die er niet is maar toch….) vordert vervaagt de intensiteit van de herinnering en – sneller dan ik verwacht – zakt deze terug tot een niveau dat ik niet meer weet wat ik wanneer en in welk detail heb gedaan. En ik ben daar heel tevreden mee..

Mijn energie gaat daarmee niet verloren aan het opbouwen en in stand houden van de verhalen. Dat vind ik eerlijk gezegd ook veel te vermoeiend 🙂 Vroeger stak ik nog wel veel energie in het plannen van de komende periode om te zorgen dat ik zorgeloos zou kunnen zijn. Ook dat mechanisme gebruik ik niet meer. Na de vele levensjaren en ervaringen die anders uitpakten dat ik me had kunnen voorstellen heb ik geconstateerd dat ook daarin teveel energie verloren gaat.

Dus leef ik zoveel mogelijk in het nu. Met alle energie die ik heb. De vrijheid die ik jarenlang heb gezocht.