Introductie ” Eigen dingetje”

Stukje over mijzelf.
Ik dacht vaak als jong volwassene bij wat ik meemaakte: dit kan toch niet de bedoeling zijn van het leven?
Dat dacht ik bij ruzies tussen mensen, onenigheden die in mijn ogen nergens over gingen en bij radio muziek. We hadden thuis gesprekken over de inhoud van songteksten over oorlog en honger en de ellende in de wereld.

Toen begon vermoedelijk mijn psychologische en spirituele zoektocht naar de mogelijkheden om lijden om te zetten in op z’n minst tevreden kunnen zijn. Hoeveel ik in die jaren erna ook leerde en ervoer, met hoeveel positieve krachten ik mezelf en anderen ook kon helpen, heel diep verscholen in de polen van mijn tapijt bleef de vraag knagen.
Zo kan het toch niet de bedoeling zijn?

Doordat ik bijna atheïstisch opgevoed ben in een flink gereformeerde familie schuurde de vraag wie/wat is God aan tegen wie is de mens zonder God. Ik kwam zover dat ik niet geloofde in meneer God buiten mij, maar wel in een Overkoepelende Intelligentie, Hoger Zelf, quantum veld verbonden met mij. Maar nog steeds ‘buiten’ mij. Er bleef iets niet kloppen. En zoals gewoonlijk riep een al sinds mijn jonge jaren aanwezig stemmetje daarover vermanend in mijn hoofd: Wie denk je wel niet dat je bent?
En ik kroop in mijn schulp.

Tot…… ik er ineens hard om moest ik lachen. Want datzelfde stemmetje had altijd de beste vraag ever gesteld! Ja, wie/wat denk ik dat ik ben??

En het enige echte antwoord daarop lag helemaal in mijn eigen schulp. Ik had niet echt geluisterd (nou ja, de vraag was ook niet zo aardig bedoeld) en ik keek niet op de juiste plek (te druk bezig met me schuldig voelen).

Nu wel. En ik zie meer dan eerder hoe weinig ik weet. Maar ik kijk met een intense verwondering en bewondering naar deze mens -wereld- universum creatie en begrijp op een diep woordeloos niveau: dit Is ….en precies de bedoeling.

Het leven is altijd go(e)d

Daar gaan alle Blog’s over.