Gevoel en Opvoeden

Als ouders weten we dat het goed is om een gevoel van een kind er te laten zijn. Dan leert het kind dat het boosheid, verdriet, irritatie of ongeduld mág voelen. Zo leert het kind dat het zich niet hoeft te verzetten tegen een gevoel. Dat juist maakt het makkelijker om het gevoel spontaan te laten oplossen. Iets wat wij als volwassenen verleren en weer moeten zien te ontdekken!
Als een kind zich door ons als ouders in zijn/haar gevoel gehoord en gezien voelt, leert het dat geen enkel naar gevoel lang hoeft te blijven hangen. Er is geen verzet tegen een gevoel, het kan er zijn.
Een natuurlijke kunst!

Voor ons als volwassenen geldt:
Verzetloos omgaan met een gevoel betekent meer dan: ‘laat het er maar even zijn’ en dan dóór met het volgende.
Een gevoel laten zijn voor wat het is kan alleen als ‘de gedachte verhalen’ eraf zijn. Met verhalen bedoel bijvoorbeeld bij verdriet ‘het moet wél anders, dit wil ik niet.’
Bij boosheid ‘ik heb gelijk! het zou beter zijn als….’ Bij angst ‘dit wil ik niet voelen Dit is toch voor niemand goed….’

Alleen een puur gevoel, bijna te ervaren als trilling-energie zonder vorm ergens in je lichaam, kan echt aanvaard worden. En dan lost het vaak wonderwel op en vergeet je waar je zo boos en zo over was. Tenzij je je verhaal weer oprakelt en zo die boosheid weer terughaalt natuurlijk. Dat niet doen is een kunst. De levenskunst om in het hier en nu te blijven. Zonder verhaal over wat er is. of was of zal zijn.

Nog een belangrijk facet van omgaan met een gevoel. Er wordt vaak geadviseerd om naar het gevoel toe te gaan. Te zijn met het gevoel. Als je dit te snel doet, wordt het een trucje. En dan raak je meer verstrikt in het gevoel. Er is geen ‘naar toe gaan’ nodig. Juist niet.

Wat je kunt doen is eerst een soort innerlijke beweging maken terug zakkend naar een plek in jezelf waar rust en Ruimte is. Een natuurlijke neutrale ruim ademende plek bijvoorbeeld in je energetisch hart. De beweging maken van je mind naar je Inner Being.
En in die ruimte, kan het pure gevoel er helemaal zijn.

Nu terug naar een gevoel er laten zijn bij je kind. Het werkt helend wanneer je kind voluit even boos mag zijn of heel hard huilt om iets mag huilen. Kortdurend flink geluid bij een emotie helpt om het snel weer voorbij te laten zijn. Wij hebben dat als volwassenen afgeleerd. Wij gaan eerder staan te schreeuwen naar elkaar. Dat is geen emotie uiten maar gelijk willen krijgen op ons gemaakte verhaal. Omdat we onszélf in ons gevoel niet kunnen horen.

Dus goed dat je kind dit even wel mag.. Maar, er is een maar. Op dát moment is jouw houding van groot belang voor het resultaat. Jij leeft op dat moment voor wat je je kind wilt leren: gevoel mag er zijn. Dus de vraag is nu aan jou. Kun jij deze luidruchtige boosheid er helemaal laten zijn? Geen verhalen in je hoofd maken over wat anderen wel of niet zullen denken. Verhalen over of dit een slecht moment is en het zo snel mogelijk over moet zijn of…

Het is aan jou om dan bewust in je Stille innerlijke ruimte te zijn. Voor jezelf. Voor je kind. Stil Zijn van binnen, zonder iets te willen. Zonder iets te willen veranderen, iets te willen doen, helpen, sussen, troosten, begrip hebben, zielig vinden. Je kunt hier eventueel je ademritme voor gebruiken. Aanwezig zijn bij je adem. Uit je hoofd, in je hart

Vanuit die stille ruimte, ben je bij je kind en eigenlijk hoef je niets te zeggen. Je spiegelt dan een manier van omgaan met gevoel waar je kind op matcht. Zoals het op alles van je matcht. Eventueel kun je dan nog benoemen wat je ziet. “Je hebt nu veel boosheid. Je hebt nu verdriet. Je hebt nu een stampend lijfje” En als het dan roept jaaaaa! Er niet veel verder met woorden op in gaan. Voordat je het weet maak je het groter voor jou en voor het kind en leert het iets anders. Namelijk dat er veel aandacht, winst te halen is bij expressieve emoties. Dat versterkt iets wat je als ouder en kind niét wilt. Sta er samen voldoende lang bij stil in jouw Stilheid, totdat je ziet dat het kind een volgende beweging kan maken. En….als je kunt, kom er dan later niet meer uit jezelf op terug. Het is voor het kleine kind in elk geval voorbij. Leer het maar niet te vroeg om steeds weer in het verleden te leven. Zoals wij zo gewend zijn 🙁

Ik schrijf bewust bij het benoemen van gevoel: je hebt boosheid. Niet : je bent boos.
In het kader van leven vanuit je Innerlijk Zijn en zien dat we in de loop van ons leven verstrikt zijn geraakt in gevoelens en gedachten doordat we er ons mee vereenzelvigd hebben ( ik bén boos ), lijkt het me heel goed om onze kinders te bevestigen dat ze ongeduld, angstjes, verlegenheid, voorzichtigheid, onrust etc.in hun lijfje hebben. Iets wat je hebt kan makkelijker voorbijgaan dan wat je bent. Kinderen weten dit van nature. Aan oudere kinderen kun je vertellen dat gevoelens bij hen ‘ op bezoek’ komen. Of zoiets. Wees er creatief in.

En ik noem het nu erbij om dezelfde reden. Nu heeft het kind dit gevoel. Straks niet meer.
Of een ander gevoel. Het blijft bij zijn natuurlijk weten dat gevoelens er mogen zijn, dat ze kort duren en weer vergeten worden. Hoe vrij!

Ik had een mooie ervaring hiermee met mijn kleinzoon. Hij trappelde buiten flink protesterend in mijn armen omdat hij de wandelwagen weer in moest. Ik had hem vast en kon helemaal bij zijn boosheid zijn. Het hoefde niet weg (ik had ook alle tijd, voordeel van oma zijn), geen idee hoe lang het zou duren en het maakte me echt niet uit wie het het zou horen. We liepen in de drukke stad. Ik was bij hem en wist dat hij op enig moment echt de wandelwagen in zou gaan. En ik wachtte. En…binnen een mum van tijd was zijn verzet over en kon ik hem rustig in de wandelwagen zetten. Hij keek rond en zei…’poes’ tegen een langslopende kat. Vergeten waar het vorige moment over ging. Ik eigenlijk ook. Het ging allemaal zo vanzelf. Opa keek me aan met een blik van: zo doen we dat!

Video’s

Heartfelt.one
Opvoeden basis
Opvoeden praktisch